بسيارى از ما به هنگام رسيدن مهمانى غريبه و يا دوستى جديد، خود را مرتّب مى‏كنيم، اطاق را جمع و جور مى‏سازيم و دستى به سر و روىِ وسايل خانه مى‏كشيم. حتى گاهى در لحن گفتار خود، تغيير مى‏دهيم و برخى واژه‏ها را به كار نمى‏بريم. تا اين‏جا، خوب و طبيعى و درست است؛ امّا پيش از آن، يعنى قرض گرفتن خودكارى زيبا براى نهادن در جيب و گرفتن دفتر پاكنويسِ همكلاسى و ورق زدن آن و سفارشِ نوشتن انشاء به پدر و برادر و خواهر بزرگ‏تر، همه و همه نشان از تكلّف است و سبب اضطراب انسان. اگر نتوانم قرض بگيرم، اگر دفتر را به من ندهد، اگر دستم رو شود و معلوم گردد كه انشاى من نيست و خطّ خوشِ دفتر، به قلم من نبوده است و... اينها يعنى اين كه انسان، خودش نباشد و نمودش بزرگ‏تر از درونش باشد؛ يعنى يك دايره ي باد كرده به گرداگرد وجود حقيقى انسان كه با نخستين فشارِ سوزن، تهى مى‏گردد.